Źródła - Black Jack

Black JackPodobnie jak w przypadku wielu gier w kasynie i gier karcianych, nie wiadomo dokładnie, gdzie i kiedy wynaleziono Blackjack. Najprawdopodobniej, stanowi on udoskonaloną wersję francuskich gier „Chemin de Fer” i „French Ferme”. Wiemy na pewno, że został on wprowadzony do francuskich kasyn około roku 1700 pod nazwą „dwadzieścia jeden” (lub odmiana gry w oczko).  Nazwa Blackjack wiąże się z dodatkową nagrodą, jackpot'em, po odkryciu dwóch pierwszych kart, którymi są Walet Pik i As Trefl.  W USA gra została wprowadzona w XIX wieku; pierwsza wzmianka o niej znajduje się w „American Keyhole” z roku 1887. Początkowo grano w nią w kręgach prywatnych, ale znalazła drogę do domów hazardu w Evansville, stan Indiana, około roku 1910.

Kliknij tutaj aby zagrać w prawdziwe pieniądze

 



W "Journal of the American Statistical Association" został opublikowany przewodnik, który miał 10 stron i zawierał obliczenia matematyczne. Przedstawienie optymalnej strategii bez pomocy komputera było jednak trudne.

Einstein Blackjack’a
Profesor Edward O. Thorp kontynuował od miejsca, w którym skończył Roger Baldwin. Rozwinął on, udoskonalił istniejące strategie. Thorp postąpił krok dalej i wprowadził pierwszą technikę liczenia kart pozostających w talii.  Niestety zaproponowana technika „Ten Count” okazała się tak trudna do przyswojenia, że nigdy szeroko się nie przyjęła.  W roku 1963 Thorp’owi nadano przydomek „Einstein Blackjack”, gdy w książce „Pobij krupiera” przedstawiono jego koncepcje, strategie gry i liczenia kart.  Książka stała się tak popularna, że przez tydzień znajdowała się na liście bestsellerów  New York Times.  Wprowadziła także atmosferę nerwowości w kasynach, tak że zaczęły zmieniać reguły gry. Odbiło się to rykoszetem, kiedy gracze przestali grać i trzeba było powrócić do wcześniejszych reguł.  Zamiast tego, kasyna starały się zwiększyć swoje szanse używając większej liczby talii kart, automatów do tasowania kart i rozmaitych technik tasowania.

Komputery uściślają informacje
Szereg innych ludzi poszło śladami Thorp'a używając komputera do dalszych dokładniejszych obliczeń w grze w Blackjack. Nowym guru po Thorp’ie stał się Stanford Wong, po wydaniu książki „Blackjack profesjonalny”, która stała się biblią tak dla nowicjuszy jak i specjalistów. Pracownik IBM Julian Brown spędził wiele godzin przy komputerach IBM mainframe wykonując symulacje Blackjack. Jego wnioski i poglądy na liczenie kart pozostałych w talii, ukazały się później w drugim wydaniu "Pobij krupiera" i w "Gra w Blackjack jako zajęcie zarobkowe", napisanej przez Lawrence Revere’a.

Mr Blackjack
W roku 1977 Ken Uston skompletował zespół graczy w Black Jack.  Używali oni pięciu małych komputerów ukrytych w obuwiu.  Przy pomocy komputerów, swoich umiejętności oraz zebranych danych, w szybkim czasie udało im się wygrać sto tysięcy dolarów. Jeden z komputerów został skonfiskowany przez FBI, ale ponieważ wykorzystywane przez komputery informacje były ogólnie dostępne, nie można go było uznać za narzędzie przestępstwa.

Ken Uston zyskał renomę Mr Blackjack po występie w roku 1981 w amerykańskim programie telewizyjnym „60 minut” i z powodzeniem prowadził sprawy sądowe przeciwko kasynom w Atlantic City za zakaz używania liczników kart. Z Ken’em Uston’em i jego historią można zapoznać się w jego książce „Wielki Gracz”.